آِنُي دِتَبْلَتْ وْبُويُيُا لَيتْ لُه نْهِا مَوتُا دْيَلْدِخْ حَيِا لْبَعُيِا وِيحِيدُهْ دَزْقِيفْ أَتُتْ قُرِا لُه ...نْهِا مَوتُا دْيَلْدِخْ حَيِا لْبَعُيِا حُسْدَيْ أَرْمِي لَمْ فِسُا عَلْ نَحْتَيْ نْهِا مَوتُا دْيَلْدِخْ حَيِا لْبَعُيِا كُسْ مَوتُا طْعِيمْ لِيْ أَخْ صِبْيُنِهْ دُبْ نْهِا مَوتُا دْيَلْدِخْ حَيِا لْبَعُيِا صَبْعُويْ غِرْ بَدْمِهْ عْمُدُا دَلْهِيقْ لِه نْهِا مَوتُا دْيَلْدِخْ حَيِا لْبَعُيِا تَاوْ لَوَوْ لْمَرْيَمْ آِمِهْ دْتِتْبَيَا نْهِا مَوتُا دْيَلْدِخْ حَيِا لْبَعُيِا